“Ja, soms is deze combinatie best pittig. Maar wat ik er allemaal voor terugkrijg zou ik niet willen missen. “Ik ben centralist op de meldkamer én brandweerman in opleiding.

Het werk op de meldkamer van de brandweer is best spannend. Dat moment dat je na heel veel trainen écht iemand aan de telefoon krijgt: dan zit je wel even met klamme handjes. Er gebeuren ook veel dingen die me bijblijven. Zo werkte ik er net een maand toen het schietincident op het 24 Oktoberplein plaatsvond. Dat incident heeft echt indruk op mij gemaakt. Maar ook een telefoontje over een ongeluk op de snelweg, waarbij al mensen overleden waren. Dat heeft natuurlijk wel impact. Maar daarnaast zijn er ook weer incidenten die ‘leuk zijn’ en goed aflopen. Zoals een melding over een kat in de boom en dat de brandweer die dan uiteindelijk goed naar beneden krijgt.

Ik heb altijd al brandweerman willen worden. Het besef dat je echt iets goeds doet voor de maatschappij is wat mij drijft. Toen ik eenmaal op de meldkamer werkte ging het zo erg kriebelen dat ik dacht: ‘Nú moet mijn jongensdroom uitkomen’. In verband met mijn werk op de meldkamer moest ik toch al naar de regio Utrecht verhuizen. Toen heb ik besloten om mij ook maar gelijk aan te melden bij de brandweer in mijn nieuwe woonplaats.

Hoe ik het allemaal combineer? Elke vrijdag heb ik de opleiding en gaan we oefenen. Daarnaast moeten we thuis zelf stof en informatie doornemen als aanvulling. Als het lukt probeer ik ook zo vaak als ik kan mee te gaan met een uitruk om praktijkervaring op te doen. Zo kan het zijn dat ik als centralist het ene moment mijn collega’s in het veld aanstuur en het andere moment sta ik met diezelfde collega’s zelf een brand te blussen. Die combinatie vind ik gewoon heel tof. Het mooiste van twee werelden. Ze zeggen wel eens ‘je hebt een tweede familie erbij’, maar bij de brandweer is dat écht zo”.

foto dylan tolhuisen klein formaat