“ ‘s Nachts werd ik niet helemaal lekker en ineens lag ik op de grond. Mijn bloeddruk is altijd laag geweest omdat ik word behandeld voor darmkanker. Die nacht was mijn bloeddruk extra laag en dus viel ik flauw. Toen ik de volgende ochtend wakker werd en dezelfde symptomen kreeg, heb ik gelijk de ambulance gebeld.

Ik moest naar het ziekenhuis. Dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Ik lag op de derde verdieping in mijn huis is en ik mocht geen trappen meer lopen. Inmiddels voelde ik mij ook weer helemaal mens. Ik zei daarom nog: ‘Ik kan zelf wel naar beneden hoor, desnoods ga ik op mijn billen de trap af’. Maar dat vond het ambulancepersoneel geen goed idee. Ze waren veel te bang dat ik flauw ging vallen op de trap en dan was ik nog verder van huis.

Binnen een kwartier stonden er zes mannen aan mijn bed. Vervolgens werden de ramen eruit getild. Ik dacht nog ‘oh, wat een gedoe allemaal’. De brandweer heeft mij op zo’n ‘schepding’ gelegd, een soort brancard waarmee de hoogwerker mij uit het raam heeft getakeld. 

Stiekem heb ik ook een beetje hoogtevrees. Ik dacht nog ‘moet dat nou echt, het is zo hoog!’. Maar de brandweermannen waren erg lief en stelden me gerust. 'Geen zorgen mevrouw, het komt helemaal goed met u,' zei een brandweerman terwijl de hoogwerker ons naar beneden bracht.  Ik vertrouwde ze volledig en dacht: ‘we gaan ervoor’. Binnen een halfuur was ik al beneden, het ging eigenlijk heel soepel.

De hele buurt was uitgelopen om te kijken wat er aan de hand was. Mijn buurman stond beneden te huilen om mij. Ik woon hier al sinds 1985, dus mensen zijn echt begaan met me. Ik heb nog lachend en met mijn duim omhoog geroepen: ‘Jongens, het gaat prima met mij hoor! Ik ga alleen even naar het ziekenhuis’. Eenmaal in de ambulance heb ik nog met de brandweerman grapjes gemaakt over mijn goot die echt vervangen moest worden. Doordat ik zo hoog in de lucht had gehangen, zag ik plekken van mijn huis die je normaal niet ziet.

Na een nachtje in het ziekenhuis mocht ik alweer naar huis toe. Ik heb zoveel lieve berichten gekregen van mensen uit de buurt. Iedereen wilde wat voor mij doen. Uiteindelijk is het allemaal goed gekomen”.

foto marion 1 met tekst

Soms staan we bij de VRU te weinig stil bij die momenten waarop wij écht van betekenis zijn geweest voor de mensen in de samenleving. We doen immers gewoon ons werk. Maar het is goed om te luisteren naar de verhalen van mensen, die ons de afgelopen jaren zijn tegengekomen. Op moeilijke, uitdagende of mooie momenten. Mensen die in onze regio wonen, of met ons samenwerken. Af en toe lees je van dit soort verhalen op intranet, de website en de social media kanalen. Heb je zelf ook een bijzonder verhaal of ken je iemand die een mooi verhaal te vertellen heeft? Neem contact op met Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken..